بنیاد همدلان کودک

قرار بود «رضا» كوچولو در اوايل ماه ارديبهشت جراحي شود،‌ اما عدم همكاري پدر او براي اعزام به موقع وي از اسفراين به تهران، جراحي وي را يك تا دو ماه به تعويق انداخت. بدين ترتيب، قرعه به نام  كودك بيمار ديگري افتاد تا با مبلغ گردآوري شده از طريق فراخوان همياري درمان شماره 18، امكان جراحي قلب فوري وي فراهم گردد.

با اين سن كمش سومين باري است كه رنج و سختي عمل جراحي را به جان خريده... به اميد رهايي از درد! به اميد بازگشت به روزهاي شيرين كودكي... و اكنون، درد و بيماري از قلب كوچك او رخت بربسته و نگاه زيبا و لبخند دلنشينش، گواهي است بر آرامشي كه در وجودش موج مي زند.

نزديك سال نو يكباره زندگي به طور عجيبي سرعت مي گيرد... همه در جنب و جوشي غريب ... گويي مسابقه اي بزرگ برپاست و خط پايانش، لحظه اي به نام تحويل سال! اما در اين ميدان پر همهمه، چه ناله ها كه در شلوغي هاي موهوم گم مي شوند و چه دردها كه در كنج تنهايي محو مي شوند و ناپيدا!

خیلی آرام و شمرده با لهجه شيرين سبزواری با ما سخن می گفت. با اينكه مدتها با بيماريهاي مختلف دست بگريبان بوده و دردهاي استخواني جانكاه، امانش را بريده، ولي براستي صبور و پرتحمل مي نمايد. او كه تا كلاس اول دبيرستان درس خوانده، ‌امسال به دليل فشار بيماري، مدرسه را رها كرده و به كار كارگري چسبيده بود؛ اما زمستان امسال ديگر شدت درد او را كاملا مستاصل و نهايتا خانه نشين نمود.

وقتی اولین بار قبل از جراحی به ملاقاتش در بیمارستان رفتیم، با یک نوجوان تیزهوش و نکته سنج روبرو شدیم. او با وجود تغییر چهره اش به دلیل شیمی درمانی، و علیرغم درد و رنج فراوان حاصل بیماریش، بسیار خوش رو و خوش برخورد بود و با روحیه خوبی که داشت براحتی توانستیم با او ارتباط برقرار کنیم. وقتی از فعالیتهای بنیاد و کودکانی که به شکلهای مختلف درمان شدند و یا به مدرسه رفتند با او صحبت می کردیم، با دقت زیاد به همه حرفها گوش داد... و در آخر مکالمه، خیلی جدی و مطمئن گفت: «من در آینده حتما به گروه شما ملحق می شم!»

اين گل «نيلوفر» زيبا و خوشبو، از زمانی که روييد، تنها ماند!... اين عزيز جان، از آغوش پرمهر پدر و مادر محروم بوده و در شيرخوارگاه شبير تهران نگهداري شده است. نيلوفر 4 ساله، به مرور كه بزرگ مي شد و خود را با بچه هاي همسن و سال خود مقايسه مي كرد، بالاخره فهميد كه دست كوچكش چيزي كم دارد!... او غمگنانه نظاره گر جاي خالي انگشتانش بود.

يلدا بطور مادرزادي، مشكل دررفتگي لگن داشته و طبق نظر دكتر بايد در كودكي جراحي مي شده؛ اما پدر و مادرش به دليل مشكلات مالي قادر به پرداخت هزينه هاي جراحي نبوده اند و به همين دليل يلدا تا 5 سالگي حتي نمي توانسته راه برود! به گفته مادرش، كه هميشه با چشمان گريان اين خاطره را بازگو مي كند، يك شب يلدا در خواب مي بيند كه كسي به او مي گويد دستانت را به من بده و راه برو!...